ΔΙΑ ΤΙ ΕΠΕΒΛΗΘΗ Η ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΑΡΓΙΑ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΤΕ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑΝ

1) Διότι, κατ’ επανάληψιν, ηρνείτο νά πειθαρχήση εις τάς αποφάσεις τής Ιεράς Συνόδου καί νά προσέλθη εις τήν Συνεδρίασιν.

2) Διότι, παρανόμως εματαίωσεν τήν Συνεδρίασιν τής Ιεραρχίας, τήν αποφασισθείσαν υπό τής Ι. Συνόδου, διά τήν 23ην καί 24ην Φεβρουαρίου 1994, άνευ ενημερώσεως καί εγκρίσεως τών Αρχιερέων τής Ι. Συνόδου.

3) Διότι, παρά τήν ρητήν άρνησιν, τής συντριπτικής πλειοψηφίας τής Ι. Συνόδου, ετέλεσεν τό Αντικανονικόν, παράνομον καί Αντισυνοδικόν συλλείτουργον κατά τήν 21ην Απριλίου 1994, διασπών, ούτω τήν ενότητα κλήρου καί λαού, πρός προώθησιν τής Νεοεικονομαχίας καί αμνήστευσιν τών αιρετικών.

4) Διότι, κατά τό αντισυνοδικόν συλλείτουργον, «συνεδρίασεν», χωρίς τήν παρουσία τών (5) Αρχιερέων, καί έλαβεν αποφάσεις, αγνοών τήν συντριπτικήν πλειοψηφίαν τής Ι. Συνόδου.

Εις τό Αντισυνοδικόν αυτό συλλείτουργον προέβη φατριαστικώς διότι δέν ηδύνατο νά αντιμετωπίση τάς εναντίον του κατηγορίας υπό τών Αρχιερέων διά τάς παρανομίας αυτού.

Τό παράνομον, αυτό συλλείτουργον, δέν ήτο έν απλό καί συνηθισμένο συλλείτουργον, αλλά μία ενορχηστωμένη ενέργεια, διά τή οποίας, δολιως καί υπούλοςς, θά εκαλύπτετο η Νεοεικονομαχική αίρεσις καί οι Νεοεικονομάχοι, διά τής «σιωπηράς», ή τής διά «βο’ης» συγκαταθέσεως τού λαού.

Τοιουτοτρόπως επραγματοποιήθη ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑ υπ’ αυτών.

5) Διότι, επί μίαν πενταετίαν συνεδράιζεν όποτε ήθελεν καί εκαλούσεν εις τήν Διαρκή Ι. Σύνοδον μόνον τούς δύο επισκόπους, Νικόλαον καί Παχώμιον, μέ τούς οποίους καί τελικώς έκανε τό ΣΧΙΣΜΑ.

6) Κατεπάτησεν τόν όρον του Τόμου τού Οικουμ. Πατριαρχείου, τού 1850 ο οποίος ορίζει ότι κατ’ έτος πρέπει νά αλλάζουν τά Συνοδικά μέλη τής Διαρκούς Ι. Συνόδου.

7) Διότι, ηγνόησεν τάς υποδείζεις τών Αρχιερέων, οι οποίοι δι’επιστολών καί προσωπικών επισκέψεων τόν εκαλούσαν νά προσέλθη εις τήν Σύνοδον τής Ιεραρχίας.

8) Διότι, παρεκίνησεν κληρικούς του, νά γράψουν εναντίον τού Σεβ/του Μεσσηνίας ψεύδη ασήστολα καί ενώ εκαλείτο εις τήν Ι. Σύνοδον νά τά αποδείξη, ηρνείτο νά προσέλθη φοβούμενος κανονικάς κυρώσεις.

9) Διότι, ηρνείτο δι’ επιστολών του, ότι υπάρχη τό πρόβλημα τής Νεοεικονομαχικής Αιρέσεως, δία τό οποίον, εις Συνεδρίασεις Συνοδικάς, είχεν υπογράψει καί εις τά Πρακτικά, ότι είναι η αιτία τού σάλου, ο οποίος ταράσσει τήν Εκκλησίαν, (βλέπε Πρακτικόν 19-8-92, σελ. 121).

10) Διότι άν καί δέν είχε δικαίωμα, εδημοσίευσεν τό φυλλάδιον «ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΑΣ» μαζί μέ τόν πρώην Περαιώς Νικόλαον καί τόν πρώην Αργολίδος Παχώμιον, γράφων ψευδώς, ότι δέν υπάρχει Εικονομαχία καί Εικονομάχοι.

Τό διακαίωμα όμως νά πληροφορή τό πλήρωμα τής Εκκλησίας έχει μόνον η Ι. Σύνοδος. Εκτός αυτού πολλαί αποφάσεις, εγκύκλιοι, καί πρακτικά τής Διαρκούς Ι. Συνόδου, καθώς καί τής Ιεραρχίας, τά οποία έχει υπογράψει καί εκείνος, βεβαιώνουν καί μαρτυρούν τό αντίθετο καί τόν διαψεύδουν κατηγορηματικώς.

11) Διότι, ενώ ολόκληρος η Ιεραρχία είχεν υπογράψει τήν ΚΑΤΑΔΙΚΗΝ καί τόν ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΝ τής Νεοεικονομαχικής Αιρέσεως, διά τής Ιστορικής Β’ Ποιμαντορικής Εγκυκλίου, υπ’ αριθμ. 2660/26-2-1993, ο ίδιος ανεκάλεσεν τήν υπογραφήν του από τήν εν λόγω Εγκύκλιον, μετά παρέλευσιν τριών μηνών, ίτοι τήν 28,5,93, χαρακτηρίζων τά αιρετικά συγγράμματα, ως ορθόδοξα!!!

Αυτή η πράξις του σημαίνει, ότι δέν πιστεύη, ότι εις τάς Ι. Συνόδους, εν Αγίω Πνεύματι συνεδριάζομεν καί συναποφασίζομεν. Τούτο είναι ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ κατά τού Αγίου Πνεύματος, όπως έχει γράψει καί ο ίδιος εις επιστολήν του αλλά καί πρωτάκουστον εις τά εκκλησιαστικά χρονικά.

Μέ τήν ανάκλησιν τής υπογραφής του, αμνιστεύει τούς αιρετικούς, καί διακηρύσσει τήν Νεοεικονομαχίαν, ως δόγμα ορθόδοξον, τό οποίον προσπαθεί νά επιβάλη εις τήν Εκκλησίαν.

12) Διότι, κατ’ επανάληψην εισεπήδησεν εις ξένας Μητροπολιτικάς δικαιοδοσίας, παρά τούς ιερούς κανόνας, οι οποίοι τό απαγορεύουν, επί ποινή ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΩΣ καί παρά τήν ρητήν άρνησιν τών οικείων Μητροπολιών καί ενήργησεν, είτε ο ίδιος είτε μέσω κληρικών τής δικαιοδοσίας του, επεμβαίνων διοικητικώς ή τελών Ιερά Μυστήρια, διασπών τήν ενότητα Ιεραρχίας και τών πιστών, μέ αποτέλεσμα νά επιφέρη σχίσμα εις τήν Ιεραρχίαν εις ενορίας, Ιεράς Μονάς καί οικογενείας καί ολόκληρον τόν λαόν, διαδίδων ότι δέν υπάρχη εικονομαχία καί εικονομάχοι, ενώ οι Μητροπολίται εκήρθττον, αντιθέτως, ότι υπάρχουν αμφότερα.

Αι αντικανονικαί εισπηδήσεις αυταί, έγιναν εις τήν Μητρόπολιν Σπάρτης, όπου ανέλαβεν τήν Τοποτηρητείαν αυθαιρέτως χωρίς απόφασιν τής Ι. Συνόδου.

Εις τήν Μητρόπολιν Κοζάνης έστελνε κληρικούς του καί τελούσαν Μυστήρια, παρά τήν ρητήν απαγόρευσιν τού οικείου Μητροπολίτου, Σεβ/του Κοζάνης κ. Τίτου.

Εις τήν Μητρόπολιν Θεσς/νίκης κατ’ επανάληψιν καί πολλάκις ετέλεσεν τό Μυστήριον τής Θείας Λειτουργίας, εις πανηγυρίζοντας Ι. Ναούς, καί εις Ι. Μονήν, παρά τήν απαγόρευσιν τού οικείου Μυτροπολίτου κ. Χρυσοστόμου καί τήν εν γνώσει του διατάραξιν τής ενότητος τών πιστών καί τήν δημιουργίαν ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ, διαφωνιών καί χειροδικιών μεταξύ τών ορθοδόξων.

Εις τήν Μητρόπολιν Λαρίσης ενήργησεν «διοικητικώς», αλλάσων επιτροπάς καί παρασύρων τούς πιστούς, υπέρ τού αιρετικού Αμφιλοχίου καί τών ομοφρόνων του.

Παρομοίως ενήργει καί εις άλλας Μητροπόλεις, επεμβαίνων αμέσως ή εμμέσως.

Αι πράξεις καί αι επεμβάσεις αυταί, εις ξένας δικαιοδοσίας είναι, ΚΑΤΑΦΩΡΟΣ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΙΣ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ καί επιφέρουν, καί μόνον αυταί, άμεσον ΚΑΘΑΙΡΕΣΗΝ οισοσδήποτε καί άν είναι ο ενεργών, είτε Επίσκοπος, είτε Αρχιεπίσκοπος, είτε Μητροπολίτης, είτε Πατριάρχης.

13) Διότι, κατεφρόνησεν τήν Ανωτάτην του Εκκλησιαστικήν Αρχήν, ήτοι τή Ιεράν Σύνοδον, προσπαθών νά επιβλαλλη δικτατορικώς τό παπικόν καί μονοριχικόν συστημα διοικήσεως τού Βατικανού.

14) Διότι διά τών συμβούλων του, εμμέσως, πλήν σαφώς καί ουσιαστικώς, επέβαλεν τόν προτεσταντικόν τρόπον διακυβερνήσεως τής Εκκλησίας.

15) Διότι, ύβριζεν εις τάς επιστολάς του τούς Αρχιερείς μέ τούς χαρακτηρισμούς: προδότας, εφιάλτας, διαστροφείς, δυνάμεις τού σκότους, εχθρούς τής Εκκλησιάς, αποστάτας, πλάνους, εσκοτισμένους, διστρεφλωτάς πατερικών κειμένων, προβατοσχήμους λυκοποιμένας, βλασφήμους τής Εκκλησίας, παρασυναγώγους, μή έχοντας ομολογίαν πίστεως, πολεμίους τής Εκκλησίας τού Χριστού, καί άλλα τοιαύτα παρόμοια, (βλέπε βιβλίον τού πρώην Αρχιεπ. Ανδρέου: «Γνώσεσθε τήν Αλήθεια», Νοέμβριος 1994 σελ. 8,12).

16) Διότι, μή σεβόμενος τήν απόφασιν τής Ι. Συνόδου, έλυσε μόνος του τό επιτήμιον, κατά τού αιρετικού Ελευθ. Γκουτζίδη, διά τού οποίου τού απηγορεύετο νά κηρύττη εις τούς Ι. Ναούς καί νά κοινωνή.

17) Διότι, όπου περιήρχετο εις πόλεις καί χωριά, διέδιδεν, ότι δέν υπάρη εικονομαχία καί εικονομάχοι καί ότι αδίκως συκοφαντούν τούς Ιερείς του, οι οποίοι συνέργαψαν τά αιρετικά συγγράμματα.

18) Διότι, τό επίσημον περιοδικόν τής Ιεράς Συνόδου, τόν «Κ.Γ.Ο.», τό μετέτρεψεν εις όργανον τών Νεοεικονομάχων.

19) Διότι, εις τήν Γενικήν Πανελλαδικήν Συνέλευσιν τού Ιερού Συνδέσμου Κληρικών (Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Γ.Ο.Χ.) εδέχθη νά λάβουν μέρος δύο αιρετικοί, ο Αμφιλόχιος καί ο Ελ. Γκουτζίδης, οι οποίοι είχον αποκηρύξει ως αιρετικούς, όλους τούς Αρχιερείς τής Ιεράς Συνόδου, εγγράφως καί δημοσίως καί αυτόν ακόμη τόν τότε Αρχιεπ. Ανδρέαν.

Καί ενώ η πλειοψηφία τής Ι. Συνόδου καί ο κλήρος τού υπέδειξαν νά τούς διαγράψη, αυτός ηρνήθη καί εδέχθη νά αποχωρήσουν διαμαρτυρόμενοι οι Αρχιερείς καί οι περισσότεροι κληρικοί, μετατρέπων, ούτω τό Σωματείον, εις όργανον τών αιρετικών, Υπερεκκλησίαν καί Υπερσύνοδον, καί επιβάλλων, τό αντίχριστον αιρετικόν προτεσταντικόν σύστημα διοικήσεως εις τήν Εκκλησίαν, κατά τό οποίον διοικούν λαϊκοί καί όχι η Ιερά Σύνοδος. Εν συνεχεία διέγραψεν από τόν Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Γ.Ο.Χ. τούς πέντε (5) Αρχιερείς καί τό ήμισυ τού κλήρου παρανόμως καί αντικανονικώς, δημιουργήσας ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ καί ΣΧΙΣΜΑ.

Ο αιρετικός καί πραξικοπηματικός αυτός τρόπος διοικήσεως, εδημιούργησεν σοβαρώτατον Εκκλησιολογικόν πρόβλημα, μέ αποτέλεσμα τήν επιβολήν ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΩΣ εις τήν Εκκλησίαν.

20) Διότι, εν αγνοία τής Ι. Συνόδου, μετέβη εις τό εξωτερικόν (Βουλγαρία) καί ενήργησεν εις ξένην δικαιοδοσίαν, πράξεις διοικητικάς, αι οποίαι απαγορεύονται υπό τών Ι. Κανόνων.

21) Διότι, προέβη εις προχείρησιν κληρικού ξένης επισκοπικής δικαιοδοσίας.

22) Διότι, ουσιαστικώς ο ίδιος ανέλαβεν τήν αρχηγίαν τής Νεοεικονομαχικής Αιρέσεως, καί τήν διέδιδεν, πρός επικράτησιν, αμνηστεύων τούς αιρετικούς συμβούλους του λαϊκούς, μοναχούς καί κληρικούς, οι οποίοι, εις περίοδον ειρήνης, εδημιούργησαν πόλεμον μέ τήν αίρεσιν ταύτην.

Τά δέ αιρετικά συγγράματά των τά διέδιδεν ο ίδιος καί οι σύμβουλοί του, ως ορθόδοξα, ενώ η Ιερά Σύνοδος τά είχε καταδικάσει καί αναθεματίσει.

23) Διότι, διέγραψεν από τόν Ιερόν Σύνδεσμον τήν πλειουηφία τής Ι. Συνόδου, πέντε αρχιερείς καί περισσοτέρους Κληρικούς καί εκίνησεν νομικάς διαδικασίας, διά νά εκδιώξη Αρχιερείς καί Ιερείς από τούς Ι. Ναούς των, μέ τήν απαίτησιν νά παραδώσουν κάθε περιουσιακόν στοιχείον, εντός 48 ωρών εις τό σωματείον.

24) Διότι, έσυρεν εις τά δικαστήρια Αρχιερείς καί Ιερείς, διά νά αρπάξη τούς ενοριακούς Ναούς των, τούς οποίους μέ ιδρώτα καί αγώνα έκτισαν καί έδωσαν εις τήν Εκκλησίαν.

25) Διότι, αι αντικανονικαί καί αιρετικαί αυταί ενέργειαι τιμωρούνται υπό τών κάτωθι Ι. Κανόνων:

1) Τών Αγίων Αποστόλων: 34, 35, 37, 60,καί 74.

2) Τόν 5ον τής Α’ οικουμ. Συνόδου.

3) Τόν 19ον τής Δ’ οικουμ. Συνόδου.

4) Τόν 8ον τής ΣΤ’ οικουμ. Συνόδου.

5) Τούς 26ον, 37ον, καί 104ον τής εν Καρθαγένη Συνόδου.

6) Τόν 40ον τής Λαοδικείας καί

7) Τούς όρους τού Τόμου τού 1850 τού Οικουμ. Πατριαρχείου.

26) Συνοπτικώς αι αντικανονικαί καί αιρετικαί ενέργειαι τού πρώην Αρχιεπ. Ανδρέου είναι:

α) Η δημιουργία καί διάδοσις τής Νεοεικονομαχικής Αιρέσεως, η οποία είχε καταδικασθή υπό τής Ιεράς Συνόδου καί από ολόκληρον τό πλήρωμα τής Γνησίας Ορθοδόξου Εκκλησίας.

β) Η κατάφωρος καταπάτησις πάσης εννοίας Εκκλησιαστικού καί Κανονικού Δικαίου, διά τής καταργήσεως τού Συνοδικού συστήματος διοικήσεως τής Εκκλησίας καί επιβολή τού μοναρχικού καί αιρετικού Παπικού τοιούτιου, ως άλλος Πάπας μέ νέον Βατικανόν εις τήν Ορθόδοξον Ελλάδαν.

γ) Αι εισπηδήσεις εις ξένας Μητροπολιτικάς δικαιοδοσίας, η τέλεσις Μυστηρίων καί ο διχασμός Μονών, ενοριών, οικογενειών καί τού πληρώματος τών πιστών.

δ) Η ανάδειξις ενός Σωματείου εις Υπερσύνοδον καί Υπερεκκλησίαν, μέ αποτέλεσμα τήν κατάργησιν τού ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ τής Εκκλησίας καί εφαρμογήν τού αιρετικού Προτεσταντικού καί Παπικού τοιούτου.

Διά τού δικτατορικού καί αντιχρίστου αυτού τρόπου διοικήσεως, καταργείται υπό τού Αρχιεπ. Ανδρέου βάναυσα ο δισχιλιετής Συνοδικός θεσμος διοικήσεως τής Εκκλησίας τού Χριστού, υπό ολοκλήρου τού σώματος τής Ι. Συνόδου τής Ιεραρχίας καί επιβάλλεται τό μοναρχικόν παπικόν σύστημα τού Βατικανού, μέ άλλον πάπαν εις τήν Ορθοδοξίαν, όπισθεν τού οποίου ευρίσκεται τό προτεσταντικόν «κογκλάβιον» λαϊκών, τό οποίον τόν κατευθύνη απολύτως.

ε) Τά αλλεπάλληλα ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΑ, ήτοι 1) Τήν ανάκλησιν τής υπογραφής του, 2) τό αντισυνοδικόν συλλείτουργον καί η φατριαστική συνεδρίασις εις αυτό. 3) Η διαγραφή τών Αρχιερέων, Ιερέων καί Διακόνων από τόν Ι. Φιλανθρωπικόν Σύνδεσμον χάριν τών αιρετικών Αμφιλοχίου καί Ελ. Γκουτζίδη τούς οποίους δέν εδέχθη νά διαγράψη κατά τήν υπόδειξιν τής Ι. Συνόδου.

27) Αι Ανωτέρω αντικανονικαί πράξεις, διά τών Θείων καί Ιερών Κανόνων, όπου προανεφέρθησαν, επιβάλλουν άμεσα τήν εσχάτην τών ποινών εις οιονδήποτε Ιερωμένον, όσον υψηλά καί εάν ευρίσκεται αυτός, ήτοι τήν Καθαίρεσιν καί απογύμνωσιν από παντός Ιερατικού βαθμού καί επαναφοράν αυτού εις τήν τάξιν τών μοναχών, ή τών λαϊκών.

Δι’ όλους τούς ανωτ΄ρω λόγους, η Ιερά Σύνοδος, οικονομίαν μετερχομένη καί επιθυμούσα νά δώση τήν τελευταίαν ευκαιρίαν εις τόν τότε Αρχιεπ. Ανδρέαν, όπως συνέλθη, μετανοήση καί επανέλθη, επέβαλεν εις αυτόν τήν προσωρινήν Αργίαν, διά τού υπ’ αρ. 95/10-5-1995 εγγράφου καλών αυτόν ενώπιον τής Ιεραρχίας όπως απολογηθή διά τάς παρανομίας αυτού.

Αυτός δέ αισθανόμενος ένοχος καί υπεύθηνος καί μή δυνάμενος νά αντιμετωπίση τήν κρίσιν τής Ι. Συνόδου, φευγοδικών προέβη καί εις άλλο ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ καί ΣΧΙΣΜΑ χειροτονήσας αντικανονικώς τούς ψευδεπισκόπους εν αγνοία καί ερήμην τής συντριπτικής πλειοψηφίας τής Ι. Συνόδου καταπατών βαναύσως κάθε Εκκλησιαστικόν καί Κανονικόν Δίκαιον.

Ούτω από πτώσιν εις πτώσιν παραπαίων πίστευε ότι θά διεύφευγε τήν κρίσιν τής Ι. Συνόδου καί τάς συνεπείας τών αφρόνων ενεργειόων του.

Η δέ προσωρινή ΑΡΓΙΑ ήτο τό Αρχαγγελικόν εκείνο «ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ», μήπως καί ανανήψει τήν τελευταίαν στιγμήν καί λυτρωθή από τήν θανατηφόρον πτώσιν του.

Αλλά δυστυχώς «ο παράνομος Ιούδας ουκ ηβουλήθη συνιέναι».